Wat er in april 2026 in de bouwhal van Miniworld Rotterdam gebeurde: Leimuiderbrug, Magnorail De Dam in 1675, Joodsche Buurt.
Een oude bekende maakt opnieuw zijn opwachting: de maquette van de Leimuiderbrug, die we in oktober 2025 in ons modelbouwatelier hadden staan. In het Bouwverslag van die maand kunt u lezen over onze inspanningen.
In dat verslag staat dat er nog het een en ander moest gebeuren, voordat de maquette weer aan zijn eigenaren kon worden overhandigd. Helaas kwam er een kink in de kabel: bij het testen van het openen en weer sluiten van het wegdek-brugdeel ontstond er schade in de aandrijving. Er bleek een niet-verwachte (want op het eerste gezicht niet zichtbare) mechanische begrenzing in het brugdeel te zitten, waardoor bij het testen de motor bleef doordraaien terwijl het wegdek werd tegengehouden… Daardoor brak er een stuk van een al jaren oud tandwiel af, waar-voor we in eerste instantie geen goede reparatie- of vervangingsmogelijkheden zagen. De afbeelding hiernaast laat het motorhuis zien waar dat tandwiel in zat.
Na overleg met de opdrachtgever over een noodoplossing (die – zoals we eigenlijk al verwachtten - niet acceptabel bleek) vonden we een ‘reddende engel’ in een van onze collega’s. Die slaagde erin om het kapotte tandwiel zó te restaureren dat het niet meer van nieuw te onderscheiden was!
Nadat het tandwiel was teruggeplaatst, volgde een test waarbij de collega’s toch even de adem inhielden. Onnodig, zo bleek: het tandwiel werkte onberispelijk. Het wegdekbrugdeel kon weer natuurgetrouw geopend en gesloten worden.
De volgende klus: een begrenzing aambrengen in de motoren die het openen en sluiten van de slagbomen regelen. Daar speelde hetzelfde probleem: motoren die bleven draaien terwijl de bomen al helemaal open of dicht waren. Naar verhouding bleek dat aanzienlijk minder moeilijk en gelukkig ondervonden onze collega’s geen hinder van de mini-technici die óók aan de bedieningsapparatuur van de brug aan het sleutelen waren…
Nog een kleine opknapbeurt en dan gaat de brug terug naar de opdrachtgever – en nu definitief!
Onze ‘ruwbouw-collega’s’ hebben alweer een paar maanden terug de volgende opdracht opgepakt: het uitmeten, op maat zagen en in elkaar zetten van de onder-bouw van wéér een grote maquette voor het Miniatuur Museum Amsterdam: die van de Amsterdamse haven in vroeger tijden.
Deze maquette is bedoeld voor de tweede verdieping van het museum en komt op dezelfde plek te staan als de maquette van de Zaanse Schans (maar dan een verdieping hoger, natuurlijk). Dat betekende dus weer heel nauwkeurig inmeten en pas maken.
Omdat deze maquette volgens de plannen deel uitmaakt van de tweede tranche van op te leveren maquettes, is de onderbouw al wel naar Amsterdam vervoerd en daar in elkaar gezet. Net zoals bij de onderbouw van de Zaanse Schans-maquette hebben onze collega’s weer een puik stukje werk afgeleverd: ook deze onderbouw past exact binnen de toegemeten ruimte!
Zoals u kunt zien, vertellen foto’s en verklarende teksten sedert de openingsdag van het museum wat er te zijner tijd te zien zal zijn. Eén ding kunnen we al wel verklappen: er komen schepen. Véél schepen…
Ondanks het feit dat onze modelbouwers in de loop van de jaren een hoop kennis en ervaring hebben opgedaan, gebeurt het soms dat ‘voortschrijdend inzicht’ ertoe leidt dat we veranderingen moeten aanbrengen in dingen die we eerder hebben gebouwd. Die kans is des te groter als je iets voor de eerste keer hebt bedacht en gemaakt…
Dat was bijvoorbeeld het geval met een van de Magnorail-constructies die de medewerkers van ons modelbouwatelier hadden ontworpen, uitgewerkt, getest en ingebouwd in de maquette ‘De Dam in 1675’. In vorige Bouwverslagen hebben we daar uitgebreid over bericht.
Het was de eerste keer dat we een maquette hebben gebouwd waarin een ketting van die lengte was opgenomen en na de nodige uren draaien in het museum bleek het ontwerp niet volmaakt. De rail liep te ver door naar de rand van de maquette, waardoor de paard-en-wagens die door de ketting werden voortbewogen niet goed de bocht konden nemen.
Ook kwamen de modelbouwers tot de conclusie dat er bij het uitfrezen van de gleuf waarin de ketting wordt voorbewogen, op enkele plekken wat minder ‘handig’ was gewerkt. Reden om een compleet nieuwe bodemplaat te maken.
Op de afbeelding is deze nieuwe constructie goed te zien. De twee collega’s die hem vasthouden hebben even geassisteerd bij het ‘klaarmaken voor transport naar Amsterdam’.
De nieuwe bodemplaat is inmiddels ingebouwd in de maquette en het geheel functioneert nu naar behoren. De oude Magnorail-ketting gooien we natuurlijk niet weg: die kunnen we op een andere plek hergebruiken.
Overigens hebben we deze verbeterde frees- en inbouwtechniek ‘afgekeken’ van de manier waarop we de Magnorail-ketting in de maquette van de Zaanse Schans hebben ingebouwd (met die ketting worden de voertuigen op het stukje snelweg achterin voortbewogen). Een en ander is het bewijs van de stelling dat we nooit te oud zijn om te leren – ook van onze eigen wat mindere momenten!
Op de foto’s van de maquette ‘De Joodsche Buurt in WO II’ die in het vorige Bouwverslag stonden, was naast de Stadswaag een leeg plein te zien. Dat is zoals blijkt uit de grote afbeelding inmiddels gevuld met een stel marktkramen. Op die marktkramen staan kisten en kratten met groenten, aardappelen en fruit en ook de visboer staat er. Deze detail-afbeeldingen laten het grote vakmanschap van onze modelbouwers zien!
Ook op het gebied van het maken van bomen staan ze hun mannetje/vrouwtje, zoals hier te zien is: links een ‘kaal’ en een geschilderd exemplaar en rechts een detail van de op de stam groeiende mossen.
Wat dacht u van dit scheepje dat in het haventje aan De Dam ligt? Klasse!
De wat vergane vloerplanken van de zolder van het Anne Frank Huis mogen er zijn, net zoals de ‘Old Sailor’, een bekende pub in het Red Lights District van Amsterdam.
Met een kwast(je) kun je dingen ‘echt’ maken, zoals deze gevels en het pad op de afbeelding hieronder. Het is ook fijn als je goed met een pincet kunt omgaan…
Achter het gigantische containerschip ‘Panda 009’, dat voor Miniworld Rotterdam is gebouwd door de mensen van de Stichting Modelgroep Nederland en in onze miniatuurwereld in de containerhaven ligt, staat een stel grote containerkranen die belast zijn met het in- en uitladen van containers.
Daaronder rijdt een aantal containertransporters rond die net als in de echte wereld bestuurd worden door computers – al is dat in onze wereld-in-het-klein helemaal niet zó bijzonder…
Voor bewegende beelden van deze containertransporters kunt u klikken op deze link die u naar YouTube brengt.
De plattegrond op de afbeelding is die van Edinburgh Castle. Eindelijk weer eens een bericht over ons Groot-Brittannië, dat door allerlei oorzaken al zo lang wacht op voltooiing. We zijn weer een stapje verder in die richting: de grote afbeelding toont het onlangs gereedgekomen poortgebouw van het kasteel.
Dat gebouw staat bekend als ‘Portgullis Gate’. ‘Portgullis’ is een verbastering van het oud-Franse ‘porte coleice’, wat ‘glijdend hek’ betekent. In de poort is dan ook een van scherpe punten voorzien valhek aangebracht dat glijdend in gleuven in de muren kan worden neergelaten en opgehesen.
Op de plattegrond is het gebouw te vinden vlak onder de 9. In de officiële tekst bij deze plattegrond staat te lezen dat “… het poortgebouw zich bevindt halverwege een bochtige, steile toegangsweg naar Crown Square (6 op de plattegrond). Die weg is zo’n 350 meter lang en stijgt met ruim 8% gemiddeld, met een piek van niet minder dan 25%! Hij is geplaveid met cobble stones (onze ‘kinderkopjes’) die hobbelig kunnen zijn.” Dat laatste zullen we - zeker in combinatie met die forse stijgingsgraad - maar typisch Brits flegmatisme noemen.
De in het gebouw gevestigde Postcullis Gift Shop is gelukkig (voor de bezoekers, maar zeker ook voor de neringdoenden in die shop) bereikbaar zonder dat er treden beklommen hoeven te worden…
In hoeverre die steile toegangsweg ook in ons Edinburgh Castle gerealiseerd kan worden, zijn we nog aan het bekijken. We hebben – zoals u wellicht weet – maar ruimte voor een deel van het kasteel, dat in de echte wereld een aardig forse oppervlakte beslaat, zoals te zien is op de plattegrond.
Dit is het begin van een maquette die de bezoeker van het Miniatuur Museum Amsterdam straks terug gaat voeren naar die roemruchte dagen van juni 1988. Toen werd het Nederlands voetbalelftal Europees Kampioen, tot op heden de enige titel die het wist te behalen.
Voetballiefhebber of niet, iedereen was in de ban van dit toernooi en natuurlijk gaf het kampioenschap na de 2-0 winst op de Sovjet-Unie aanleiding tot bijzondere uitbarstingen van vreugde in het hele land, en zeker ook in onze hoofdstad.
Eén van de hoogtepunten was ongetwijfeld de rondvaart door de grachten van Amsterdam, die spelers en staf kregen aangeboden en hoewel het toen om de spelers in de rondvaartboot ging, zijn de grachtenhuizen waar die boot in de maquette langsvaart een wezenlijk onderdeel van het geheel. Die grachtenhuizen zijn weer van de hoge bouwkwaliteit waarop onze modelbouwers patent hebben. Kijk maar eens naar die fraaie houten ‘uitbouw’!
Ook de achtergrondgevels in het midden van de maquette zijn ware kunstukjes, opgebouwd uit een veelkleurige verzameling van onderdelen, zoals de rij ramen die hier juist zo mooi donkergroen zijn gespoten.
Maar het gaat natuurlijk om het elftal - eigenlijk meer nog om die gigantische menigte toeschouwers die van de vaartocht getuige wilden zijn. Wat heb je als modelbouwer nodig om dat uit te beelden…?
Poppetjes. Heel, héél véél poppetjes! Met de bouw van de maquette van de Canal Parade, ook zo’n gebeurtenis met grote hoeveelheden toeschouwers, hadden we al de nodige ervaring opgedaan. Was bij die maquette de meest voorkomende kleur nog roze, hier hadden we een heleboel oranje verf nodig!
Ook als u wat minder in sport of voetbal bent geïnteresseerd, zullen de televisie-beelden van die rondvaart u vast nog wel op het netvlies staan. De tienduizenden bezoekers. Politieagenten die meefeestten met ‘gewone burgers’. Het gejuich. De uitdossing van de bezoekers, die werkelijk alles wat oranje was wisten te gebruiken, van bossen penen tot sinaasappelsapverpakkingen. De enthousiastelingen die vanaf de bruggen het water in doken. De muziek in velerlei soorten en – als kleine schaduwzijde - de paniek die toesloeg bij de bewoners van enkele woonboten, omdat hun drijvende huis werd ‘bezet’ door tientallen dansende en springende toeschouwers…
Een gebeurtenis om nooit te vergeten, en over een tijdje kunt u hem ‘herbeleven’ in miniatuur!
