Wat er in april 2025 in de bouwhal van Miniworld Rotterdam gebeurde: Nieuwe autotestbaan, Edinburgh Castle, Ahoy Rotterdam gereviseerd.
Bij de verbouwing van ons modelbouwatelier hebben we heel wat extra ruimte weten te realiseren, niet alleen voor het bouwen en onderhouden van maquettes, maar ook voor het onderhoud van treinen, vrachtauto’s en autobussen. We moesten wél de oude testbanen afbreken, want die pasten niet meer in de nieuwe opzet (en waren na al die gebruiksjaren ook wel aan revisie toe…).
Er moesten dus nieuwe testbanen komen, en dat gaf ons ‘vrachtautoteam’ een prima gelegenheid om een aantal features die al worden toegepast in de minia-tuurwereld, ook in de testbaan in te bouwen. Zo wordt in het ‘oudste’ deel van onze attractie de rijstroomgeleiding voor de vrachtauto’s en autobussen gerealiseerd via een staaldraad, maar in Groot-Brittannië werken we met magneetband. Daar passen we ook wissels met servo’s toe. Nog meer wensen: een ‘schuine’ kruising met treinrails (die hebben we naast Station Rotterdam Centraal), een niet-haakse wegkruising en een helling, want in Groot-Brittannië hebben we heuvels waar de auto’s overheen moeten. Met extra linkse en rechtse bochten werd de layout heel wat ingewikkelder dan het oude ovaaltje, zoals de foto hiernaast toont…
Op de foto hierboven zijn de zwarte magneetgeleideband, de gele draden van de zendlus voor commando’s van computer naar auto, de zwarte ronde servohouders van de wissels en de ronde gaatjes voor de positieterugmelders te zien. U ziet: in Miniworld Rotterdam gebeurt onder het wegdek meer dan u wellicht had gedacht!
Na het aanbrengen van de polystryeen wegdek-coating (en het in de juiste asfalt-kleur schilderen daarvan) moesten ze natuurlijk nog het nodige aan elektronica installeren, aansluiten en uittesten. Tenslotte was het moment daar: de eerste proef-testrit (ook te zien op een YouTube-filmpje)! Als laatste sloten ze de schakelaars voor de vier wissels en de overweg aan. Tevreden met het resultaat zijn de heren zeker. Dat dit succesvolle ontwikkelwerk heeft geleid tot een forse hoeveelheid te onderhouden en repararen vrachtauto’s en autobussen – dat werk moest de afgelopen weken even blijven liggen – ach, die achterstand halen ze wel weer in!
De ruwbouw van Edinburgh Castle, dat – net als in het echt – een dominante posi-tie krijgt in ons Edinburgh, is al een aardig eind ‘op streek’. Nog niet alle gebouwen zijn klaar (van enkele moet de bouw zelfs nog beginnen), maar toch biedt deze overzichtsfoto al een mooi beeld van hoe het er straks uit gaat zien.
Een paar gebouwen zijn al duidelijk herkenbaar. Het kleine gebouwtje met de rode deur op de foto hierboven is St. Margareth’s Chapel. Dat is het oudste gebouw van heel Edinburgh en staat er al sinds de 12e eeuw. De grote gebouwen staan rond Crown Square, de voormalige binnenplaats. We hebben de afmetingen iets kleiner moeten maken om het geheel te laten passen op de voorbestemde plek. Iets wat we wel vaker hebben moeten doen… Aan dit plein liggen het gebouw ‘Prisons of War’ (rechtsboven op de grote foto), waarin in de loop van de jaren heel wat krijgsgevangenen van vele nationaliteiten geïnter-neerd zijn. Links daarvan de Great Hall en daar weer naast de Royal Appartments (het gebouw met het torentje). In het laatste liggen de zogenoemde ‘Honours of Scotland’, de Schotse kroonjuwelen die refereren aan de tijd dat Schotland nog een apart koninkrijk was.
Het kleine gebouwtje in de muur, onderaan de foto rechts, is de ‘Fore Well’, sedert het begin van de 14e eeuw de bron waaruit het kasteel van water werd voorzien.
Op de nog lege delen komen onder andere nog ‘Mons Meg’, een zes ton zwaar kanon dat projectielen van 150 kg kon wegschieten over een afstand van ruim 3 km. Het heeft sedert halverwege de 15e eeuw dienst gedaan, tot de loop in 1681 barstte… In 1829 werd het gerestaureerd en opnieuw geïnstalleerd in het kasteel.
We blijven zoeken naar ruimte. Niet alleen in de miniatuurwereld, ook in onze kelder, waar de Stichting MeeMaken in Miniatuur materiaal opslaat dat zij heeft verkregen uit schenkingen en donaties. Op de website van de Stichting doet zij daar regelmatig verslag van.
Nu is dat materiaal meestal ‘ongerubriceerd’. Het moet worden bekeken en de (eventuele) waarde worden bepaald, omdat dit soort schenkingen als aftrekpost voor de Inkomstenbelasting kunnen worden opgevoerd. Het gebeurt dan ook regelmatig dat er in de kelder een stel ‘nog te verwerken’ dozen staan.
Eind 2024 heeft de Stichting een aantal nieuwe stellingen verworven en vonden de vrijwilligers tijd om een groot deel van de collectie uit te zoeken en een nieuwe plek te geven in de stellingen. Zo staan nu alle industriële gebouwen bij elkaar, net zoals alle huisjes en kerkjes en ‘alles wat met spoor te maken heeft’. Niet alles is nog bruikbaar, maar onder het motto ‘Wie wat bewaart, heeft wat’ hebben ze van die beschadigde spullen nog allerlei herbruikbaars afgehaald. Die daken, deuren, muren en torentjes zouden best nog eens van pas kunnen komen…
Dit is een foto van een deel van het podium van Ahoy Rotterdam, waar voor een groot en uitzinnig publiek allerlei artiesten optreden – althans dat was zo, maar de laatste tijd was daar een beetje de klad in gekomen. Tijd voor een revisie! Onze elektronica-experts hebben heel wat uurtjes ‘onder de baan’ doorgebracht om alles op te schonen, waar nodig te vervangen en sommige delen opnieuw aan te leggen. Daarbij doen de bekende OC32-modules dienst om al het licht en geluid aan te sturen.
Een van de collega’s is thuis ook nog aan het werk geweest om een beweegbare balk met ‘schijnwerpers’ te ontwerpen en bouwen voor de verdere verlichting van het podium. Op YouTube staat een filmpje waarmee u een indruk kunt krijgen hoe het er nu uitziet.
Naast deze revisie hebben ze nog een aanpassing in voorbereiding. Het Ahoy-interieur wordt ‘modulair’ en aanpasbaar om in te spelen op de dagelijkse realiteit: als bijvoorbeeld in het ‘echte’ Ahoy het bekende tennistoernooi wordt gehouden, is dat ook zichtbaar in onze miniatuurwereld!
In het vorige Bouwverslag hebben we de eerste fase van de bouw van de maquette van de Rozenburgse molen ‘De Hoop’ laten zien. Die bouw vordert gestaag; de molen wordt waarschijnlijk in mei op zijn definitieve plek gezet.
Tot het zover is, een paar detailfoto’s van de zogenoemde ‘stelling’, het rond de molen lopende platform waarop de molenaar de kap van de molen naar de wind kan draien en de zeilen op de wieken kan bevestigen.
De foto hierboven toont de onderkant van die stelling. Het zwarte plankier wordt ondersteund door eveneens zwarte, onder een hoek aangebrachte balken die op hun beurt steunen op een richel in de molenwand en daarin verankerd zijn. Op de foto rechts ziet u hoe die ‘balken’ uit onze lasersnijmachine komen: ze zijn net losgesneden van de ‘bomen’.
Op de foto hieronder kunt u zien hoe het eindresultaat eruitziet!
Ook in onze miniatuurwereld gaat de energietransitie onverminderd door. Op steeds meer plekken verschijnen zonnepanelen – kennelijk denken de mini-inwoners niet na over de mogelijke negatieve gevolgen van het stoppen van de salderingsregeling…
Onze partner Coolblue lijkt het monopolie te hebben: overal staan de bekende busjes van dat bedrijf geparkeerd en zijn werknemers in hun herkenbaar blauwe overalls druk aan het werk om zonnepanelen te installeren.
In ons modelbouwatelier staat nog een hele vloot busjes die zijn voorzien van het Coolblue-logo te wachten tot ze op hun plek worden gezet. Daar staat trouwens ook nog een reeks met een Coolblue-poster beplakte abri’s die nog bij bus- en tramhaltes geplaatst gaan worden.
Of de chauffeur van de ‘De Snelste - schoolinrichting’-vrachtauto op de foto rechts blij is met die Coolblue-busjes, wagen we te betwijfelen…
“Ja hoor. Van je collega’s moet je het hebben. Ben je bijna aan het einde van je dienst en zit je met je gedachten al een beetje bij de warme hap thuis, heeft een collega-machinist helemaal niet in de gaten gehad dat hij zomaar een paar ertswagons heeft verloren! ’t Is dat ik het tijdig merkte en nog net op tijd kon remmen, anders had ik er vast meer aan overgehouden dan een beetje hoofdpijn…”
Het onderdeel hierboven zal u niets zeggen. Eeen printplaatje met elektronica-componenten, een aandrijvingsmoduletje en acht pennetjes die kennelijk in sleuven heen en weer kunnen schuiven.
Wel, het is de gereviseerde basis van een van de bewegende objecten in ons kerstdorp (de maand april is een prima moment om wat reparaties en revisies uit te voeren op de onderdelen van dat winterse verschijnsel die dat nodig hebben). Op de foto hiernaast ziet u de ‘bovenkant’ van dat scènetje. Als u het echt in beweging wilt zien, moet u dit YouTube-fimpje even bekijken!
